﻿<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”Charlie Chaplin”> 
<author_1=”Irena Merz”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="6">
<date=”1954-06-03”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
 „Jednym z powodów, dla których nie bardzo lubię moje pierwsze filmy — pisał Chaplin — jest to, że były one łatwe. ...gdy śmiech zależy od tortów z kremem, film staje się monotonny... Cała moja tajemnica tkwi w tym, że miałem oczy otwarte... Studiowałem człowieka, gdyż nie mógłbym niczego dokonać w mym zawodzie, nie znając go. A... znajomość człowieka jest podstawą każdego sukcesu”.
W ten sposób sylwetka śmiesznego człowieczka z laską, stworzona przez Chaplina w jego pierwszych filmach, otrzymała kierunek w przyszłość. Miała zostać człowiekiem. Po prostu człowiekiem. Dobrym, prostym człowiekiem. Wielki artysta, którego dzieciństwo upłynęło w nędzy, pozostał na cale życie przyjacielem i obrońcą uciśnionych.
„Uciśniony człowieczek” — jak nazwał Chaplina Charliego Majakowski — zaczął zdobywać świat. Na razie świat widzów filmowych. Ody groteskowych komedyjek, w których śmiech wywoływało obrzucanie się tortami z kremem, wiodła długa droga ku „Dyktatorowi”.
Powstają m.in. takie wybitne utwory, jak a „Charlie żołnierzem” i „Emigrant”. W roku 1920 realizuje Chaplin swój pierwszy film pełnometrażowy — „Brzdąca” („The kid”) z udziałem odkrytego przez siebie Jackie Coogana.
Potem niejednokrotnie — choć bez związku z tym filmem — nazywano Chaplina „Charlie, the kid”. Jako artystę, patrzącego na świat naiwnym, szczerym i beztroskim spojrzeniem dziecka, które wszystko widzi, lecz nie rozumie jeszcze sensu widzianych zjawisk. Tak mówił o nim wielki filmowiec radziecki, Sergiusz Eisenstein. 
Pragnąc się uniezależnić od kapitalistycznych producentów zakłada Chaplin, już jako najpopularniejszy komik w Stanach Zjednoczonych i poza ich granicami, własną wytwórnię filmową. Kolejno powstają tu wielkie chaplinowskie filmy: „Paryżanka” (1923), „Gorączka złota” (1925), „Cyrk” (1928), „Światła wielkiego miasta” (1931), „Dzisiejsze czasy” (1935), „Dyktator” (1941), „Monsieur Verdoux” (1946) i „Światła rampy” (1952).
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
